Het tweede deel van onze dag start in het centrum van Nismes. Na een nijdige klim bereiken we het doel van de namiddag: de Fondri des Chiens, één van de grootste dolines uit de regio. We krijgen van Carlos vrijgeleide om vrij de omgeving te verkennen. Voor sommigen betekent dit snuffelen in het korte gras op zoek naar vleugeltjesbloem, wildemanskruid, gulden sleutelbloem en ander botanisch fraais. Voor anderen komt het neer op kuieren langs de randen van het ravijn of in de spelonken op de bodem ervan. Enkelen wagen zich aan een initiatie bergbeklimmen.
Na dit vrije interludium worden de troepen verzameld om Les Abannets, het volgende kalkgrasland, te gaan verkennen. Op ons parkoers komen we bij een tweede doline. De windluwte in deze aantrekkelijke verzinking, die wat doet denken aan een alpenweide, en de steeds feller schijnende zon, zorgen ervoor dat het gros hier strandt, en er een potje zonnebaden van maakt. De freaks zetten hun verkenning van het weiland verder. Wanneer alle boomstammetjes zijn omgekeerd, en alle vlinders en plantjes gedetermineerd, worden de troepen verzameld voor de terugtocht. Deze verloopt zonder verdere onderbrekingen, op een onvoorzien, maar professioneel becommentarieerd zijsprongetje van Carlos na. Maar we geven toe ... het uitzicht was mooi. Op de laatste meters pad, vooraleer we opnieuw in de straten van Nismes belanden, worden we de weg versperd door een kanjer van een hazelworm. Hij is nu wellicht de meest gefotografeerde in zijn soort.
In de gîte nemen sommigen een uitwendige en anderen een inwendige douche. Daarna rijden we opgefrist naar het restaurantje in Presgaux, dat we op één tafeltje na volledig hebben gecharterd. Sa mise en bouche, een bord vol hesp met een likeurtje van meloen annex kaaskroketjes voor de vegi’s, en een stevige steak met frieten annex een vegetarische fettucini met heel veel look, vergezeld van een lekker streekwijntje, zorgen voor een gesmaakte gastronomische afsluiter.
Voor de hardies is er een herhaling van de uilentocht van gisteren. Geen everzwijnen deze keer. Wel opnieuw een auditief spektakel van kerk- en bosuil. Een bosuilwijfje laat zich zelfs gedurende een paar minuten onze schijnwerpers welgevallen. Op zoek naar de tjipende, reeds vliegvlugge jongen, brengt Johan haast een onaangekondigd bezoek aan de catacomben van één van Hitler's bunkers.
