De namiddagtocht start een paar kilometers verder, bij de kerk van het dorpje Vodelée. De afsluiter langs de oevers van de Hermeton wordt niet zomaar een uitlopertje. We krijgen een fikse wandeling voorgeschoteld die landschappelijk en floristisch gerust een topper mag genoemd worden. De Hermeton kronkelt als een slang door een scherp ingesneden vallei, waarin glooiende graslanden met veldbosjes en hagen, afwisselen met valleibos van topkwaliteit. Wie iets van planten weet zal beseffen dat goudveil, bleke schubwortel, gele monnikskap, gele anemoon, tongvaren en travertijntoestanden op een uitzonderlijk biotoop wijzen. Langs verschillende vervallen watermolens en stroomversnellingen op de Hermeton noteren we ijsvogel, grote gele kwik en waterspreeuw. Een kort stukje van het traject wagen we ons echt aan avontuur: een door bramen overwoekerd oud pad dat uiteindelijk doodloopt op de prikkeldraad van een weide, een hindernis die we galant nemen. Er staan nu twee groepen in de weide. Aan de ene kant Hannibal en zijn kudde koeien en aan de andere kant Carlos en de zijne. Beide groepen kijken elkaar aan, al of niet herkauwend, maar bemoeien zich verder niet met elkanders zaken. De bron aan de kapel ‘de Bonne Fontaine’ zorgt voor een korte opflakkering van jeugdig gespetter. Wanneer we opnieuw de kerk van Vodelée zien opdagen, beseffen we dat ons weekend er zo goed als op zit. We sluiten af met een 'blonde' of een 'mirabel' op het terras van het plaatselijk biermuseum. Na een laatste vaarwel wordt de groep ontbonden, het einde van alweer een intens geslaagd weekendje. Wellicht komen we hier binnenkort terug, wanneer het Hemelvaartweekend enkele weken later valt, wat ons een totaal ander flora- en vlinderbeeld zal opleveren.